Met maar liefst drie boten en in de planning 15, maar uiteindelijk 13 roeiers – vanwege een thuisongelukje van een roeier in de week voor vertrek – heeft Pontos zich dit jaar goed laten zien tijdens de jaarlijkse Vogalonga. Het betrof een jubileumeditie, de 50e keer, reden genoeg om er – naar Italiaans gebruik – een goede chaos van te maken. Op dat punt zijn de Italianen erg betrouwbaar: dat lukt ze bij vrijwel elk feestje.
Daags voor de Vogalonga werden de boten netjes afgeleverd door collega-roeiclub Proteus Erethes op de camping, zo’n 7 kilometer van de start. Twee van de drie boten werden na overleg naar het centrum van Venetië geroeid. Dat was al een ervaring op zich. De grachten en kanalen van Venetië zijn namelijk niet alleen bestemd voor gondels, maar ook voor watertaxi’s, bouwverkeer, bootjes vol toeristen, pendelboten, particuliere vaartuigen en enorme veerboten. Net zoals de verkeerschaos op sommige Italiaanse wegen, is het op het water niet direct duidelijk waar je als roeiboot moet varen. De oplettende lezer weet uiteraard dat dit de stuurboordwal zou moeten zijn, maar de Italianen – en met name de watertaxi’s – denken daar per kanaal of grachtje anders over. Dit leidde tot frustratie, verwarring en soms behoorlijk hachelijke situaties.
Daarnaast weet de ervaren roeier dat veel motorbootjes in smalle wateren onvermijdelijk golven veroorzaken. Hoe meer golven, hoe beter, lijkt men in Venetië te denken. De stad deint en golft dat het een lieve lust is. Onze boten werden gezellig tussen alle andere roeiboten in het park neergelegd, waarna iedereen naar de eigen accommodatie ging en vroeg naar bed ging, want de volgende dag moesten we op tijd bij de start zijn. 
Tijdens de tocht worden motorisch aangedreven boten – behalve die van de carabinieri – tot 16.00 uur zeer nadrukkelijk van de route geweerd. Toch merkte de ploeg die van de camping naar Venetië roeide dat er al veel golven op de route waren. Nog vóór de start stond er flink wat water in de boot. De oorzaak: motorgestuurd bootverkeer.
Bij de start verzamelden zich minstens 2.100 roeiboten met ongeveer 8.000 roeiers. Daarnaast waren er ontelbare kajakkers, gondels, sloepen, kano’s en andere hand aangedreven boten. Na het startschot begon de tocht van zo’n 35 kilometer.
Achteraf bleek dat een korte pauze op een eiland geen goed idee was, om twee redenen. Ten eerste: er is ontzettend veel slik. Je blijft erin plakken, valt om en stapt vervolgens stinkend weer in de boot. Ten tweede: je haalt de eindtijd van 16.00 uur niet. En precies om 16.01 uur word je geconfronteerd met een eindeloze stroom watertaxi’s, die het roeien zo goed als onmogelijk maken. Het gevolg: zelfs één van de Pontosboten zonk. Helaas waren zij niet de enigen die zoveel water maakten dat verder varen niet meer ging.
De andere boten werden onder begeleiding van de politie met een escorte de stad uit geleid. De gezonken Xantho werd door een Venetiaanse roeivereniging uit het water gehaald. De roeiers – onverschrokken helden – stapten op een veilige plek weer in en hebben, na de 35 kilometer Vogalonga, ook de 7 kilometer terug naar de camping nog volbracht.
Het was een avontuur dat zijn weerga niet kent. Van andere campinggasten hoorden we dat het slimmer kan: neem geen pauze, maar roei zo snel mogelijk naar het Canal Grande. Dan ben je op tijd de stad uit en ontloop je de watertaxi’s na 16.00 uur. In het Canal Grande liggen kikvorsmannen die het bootverkeer richting de finish regelen. Sluit je achteraan in de rij, zoals wij deden, dan kom je in een soort botsbotensituatie terecht. 
Het was prettig geweest als we deze kennis vooraf hadden gehad. Evengoed was het een roeifeestje dat we niet hadden willen missen. Ondanks een verdronken telefoon, het verdwenen stuurstoeltje van de Xantho, de vele blaren, spierpijn en de onbeschrijfelijke chaos op het water, is iedereen redelijk heel gebleven. En vooral: trots dat deze tocht tot een goed einde is gebracht. 
De Vogalonga zelf is een niet-competitieve roeitocht van ongeveer 35 kilometer door de Venetiaanse lagune en de stad. Het gaat niet om winnen, maar om deelnemen en beleven. De tocht ontstond in 1974 als protest tegen de groei van het motorbootverkeer en de schade die dat veroorzaakt aan de stad en de lagune. Inmiddels is het uitgegroeid tot een internationaal evenement, met in 2026 – tijdens de 50e editie – zo’n 8.000 roeiers in ongeveer 2.100 boten.
Eén dag per jaar zijn de roeiers de baas op het water en staat alles in het teken van traditie, spierkracht en respect voor Venetië.
Annette 
Karin Petersen
27 mei 2026 09:37
Het waren zelfs ruim 2300 boten. De xantho was gelukkig niet naar de bodem gezonken zoals de stuurstoel, alleen volgelopen.
Leendert Aarts
26 mei 2026 16:37
Wat een ervaring, eentje om niet te vergeten. Alle deelnemers gefeliciteerd met het volbrengen van deze fantasche toertocht met alles wat er bij komt.Gelukkig, heb ik begrepen via de tamtam, geen persoonlijk letsel opgelopen bij de herdoop van de Xantho. Annette wat een mooi, leuk en gedetaillieerd verslag!